سروده ای از مقام معظم رهبری دامت برکاته

به یاد رفیقان

حرفی بگوی و از لب خود کام ده مرا                        ساقی زپافتاده شدم،جام ده مرا

فرسود،دل زمشغله جسم وجان،بیا                         بستان زخود ، فراغت ایام ده مرا

رزق مرا ، حواله به نامحرمان مکن                          ازدست خویش،باده گلفام ده مرا

بوی گلی ، مشام مراتازه می کند                           ای گلعذار!بوسه به پیغام  ده مرا

عمرم برفت و حسرت مستی زدل نرفت                      عمری دگر ز معجزه جام ده مرا

ای عشق! شعله بر دل پرآرزو بزن                         چندی رهایی از هوس خام ده مرا

جانم بگیر و جام می از دست من مگیر                ای مدعی هرآنچه دهی،نام ده مرا

مرغ دلم به یادرفیقان به خون تپید                        یارب ! امید رستن ازاین دام ده مرا

بشکفت غنچه دلم ای باد نوبهار                          خندان دلی بسان امین وام ده مرا

عجیب ترین دعای پیامبر(ص)

نقشه 25 گنج بزرگ

به خاطر یک گل سرخ

پیشگویی های نوستر آداموس وانقلاب ایران وظهور موعودآخر

آورده اند سخنران معروفی در مجلسي که عده ای در آن حضور داشتند يک اسکناس صد دلاري را ازجيبش بيرون آورد و پرسيد: چه کسي مايل است اين اسکناس را داشته باشد ؟
دست همه حاضران بالا رفت.
سخنران گفت: بسيار خوب من اين اسکناس را به يکي ار شما خواهم داد ولي قبلا از آن مي خواهم کاري بکنم .

و سپس در برابر نگاه هاي متعجب حاضران اسکناس را مچاله کرد و باز پرسيد:
چه کسي هنوز مايل است اين اسکناس را داشته باشد ؟
و باز دست هاي حاضرين بالا رفت.
اين بار مرد اسکناس مچاله شده را به زمين انداخت و چند بار آن را لگد مال کرد و باکفش خود آن را روي رمين کشيد.
بعد اسکناس را برداشت و پرسيد خوب حالا چه کسي حاضر است صاحب اين اسکناس شود ؟ باز دست همه بالا رفت
سخنران گفت: دوستان با اين بلاهايي که من سر اسکناس آوردم از ارزش اسکناس چيزي کم نشد و همه شما خواهان آن هستيد.
و ادامه داد:  زندگي واقعي هم همين طور است ما در بسياري موارد با تصميماتي که مي گيريم يا با مشکلاتي که رو به رو مي شويم، خم مي شويم،  مچاله مي شويم، خاک آلود مي شيم و احساس مي کنيم که ديگر پشيزي ارزش نداريم.

 ولي اينگونه نيست و صرف نظر از اين که چه بلايي سرمان آمده است هرگز ارزش خود را از دست نمي دهيم و هنوز هم براي افرادي که دوست مان دارند آدم پر ارزشي هستيم.

مرحوم سید بن طاووس می‌فرماید: در یک سحرگاه در سرداب مطهر (منزل حضرت در سامرا) از حضرت صاحب الامر ارواحنافداه این مناجات را شنیدم که می فرمود: ¹

«اَللهُم اِنَّ شِیعَتَنا خُلقَت مِن شُعاعِ اَنوارِنا وَ بَقِیَةِ طِینَتِنا وَ قَد فَعَلوا ذُنوباً کَثیرَةً اِتِکالاً عَلی حُبِّنا وَ وِلایَتِنا فَاِن کانَت ذُنوبُهُم بَینَکَ وَ بَینَهُم فَاصفِح عَنهُم فَقَد رَضینا وَ مَا کانَ مِنها فِیما بَینَهُم فَاصلِح بَینَهُم وَ قاص بها عَن خُمسِنا وَ اَدخِلهُم الجَنَّةَ وَ زَحزِحهُم عَن النارِ وَ لا تَجمَع بَینَهُم و بَینَ اَعدائِنا فِی سَخَطِک».

خدایا؛ شیعیان ما را از شعاع نور ما و بقیه طینت ما خلق کرده‌ای، آنها گناهان زیادی با اتکاء بر محبت به ما و ولایت ما کرده‌اند، اگر گناهان آنها گناهی است که در ارتباط با توست از آنها بگذر که ما را راضی کرده‌ای و آنچه از گناهان آنها که در ارتباط با خودشان است، خودت بین آنها را اصلاح کن و از خمسی که حق ماست به آنها بده تا راضی شوند و آنها را از آتش جهنم نجات بده و آنان را با دشمنان ما در خشم و سخط خود جمع نفرما.

همچنین آن بزرگوار در کتاب «مهج الدعوات» خویش آورده‌اند که: در شب چهارشنبه 23 ذیقعده الحرام سال 638 قمری در سامرا بودم، سحرگاه در سرداب مطهر می‌شنیدم که آن حضرت علیه السلام در حق شیعیان خود این دعا را می‌فرمود:

«اِلهی بحَقِ مَن نَاجَاکَ وَ بِحَقِّ مَن دَعاکَ فِی البَرِّ وَ البَحرِ تَفضَّل عَلی فُقَراءِ المُومنین وَ المُومِناتِ بِالغِناءِ وَ الثَروَةِ وَ عَلی مَرضَی المُومنین وَ المُومناتِ بِالشَفاءِ وَ الصِّحَّةّ وَ عَلی اَحیاءِ المُومنین وَ المُومنات بِاللُطفِ وَ الکَرَمِ وَ عَلی اَمواتِ المُومنین و المومنات بالمَغفِرَةِ و الرَحمَةِ وَ عَلی غُرَباءِ المُومنین و المومنات بالرَّدِ الی اَوطانِهِم سَالِمِین ... ».

یعنی: خدایا؛ بحق آنکه با تو مناجات کرد و به حق آنکه در خشکی و دریا تو را خواند بر مومنان فقیر، غناء و ثروت و بر بیمارانشان شفاء و سلامتی و بر زندگانشان لطف و کرم و بر گذشتگانشان مغفرت و رحمت و بر مسافران و غریبانشان بازگشت به وطنهایشان، تفضل فرما ... » .

سید بن طاووس می افزاید: تمام آن کلمات طیبات در خاطرم جا گرفت ... ²

راز جاودانگی عاشورا

در نهضت عاشورا چه رازی است كه مى‏گوییم این جریان در تاریخ بى‏نظیر است؟ این ماجرا چقدر اهمیت دارد كه چهارده قرن است مردم، جان و مال خود را برای برگزاری مراسم محرم صرف می‌کنند؟

برای بررسی میزان ارزش و تاثیرگذاری یك حركت اجتماعى بعضی ها به حجم یا شكل كار نگاه می كنند مثلاً اگر كسى هدیه‏اى براى ما بیاورد آیا فقط به اندازه، شکل یا قیمت آن توجه می‌کنیم؟ این نوع ارزشیابى ابتدایی و كودكانه است. كسانى كه معرفت بیشتری دارند، براى ارزشیابى پدیده‏ها به این معیارها اكتفا نمى‏كنند.

اولین معیار در ارزش‌گذارى پدیده‏هاى انسانى انگیزه ‏کسی است که آن کار را انجام مى‏دهد. یك حركت ممكن است با یک نیت، ارزشی منفى داشته باشد اما اگر همان کار با نیت دیگری انجام شود ارزش بسیار بالایى داشته باشد. اگر بخواهیم پدیده عاشورا را با موارد مشابه آن مقایسه كنیم باید ببینیم انگیزه امام حسین علیه السلام چه بوده است.

زیاد شنیده‌ایم که سیدالشهدا(ع) برای مبارزه با ظلم و دفاع از اهداف و ایمانش بپا خواست. ارزش كار ایشان با هیچ كار دیگرى در عالم قابل مقایسه نیست. اگرچه دفاع از وطن و شرف و ناموس بسیار مقدس است و كسى كه در راه دفاع از آنها كشته شود ثواب شهید را دارد اما این انگیزه‌ها كجا و انگیزه سیدالشهدا(ع) در كربلا كجا؟

ایشان آن چنان ارزشى براى دین قایل بود كه کسی مثل فرزند برومندش، على اكبر و برادر بزرگوارش اباالفضل العباس(ع) را در راه آن فدا کرد؛ شخصیت‌هایی بى‏نظیری که بعد از معصومین همتایى برایشان نمی‌توان یافت. كسى حاضر باشد چنین کسانی را پیش چشمش به شهادت برسند! این فداکاری براى است که سیدالشهداء(ع) ارزش واقعی دین را مى‏داند. او حاضر شد خود و عزیزانش را كه در عالم بى‏نظیر بودند، فدا کند تا دین بماند.

امام حسین(ع) در آخرین لحظات زندگی مناجاتى عاشقانه با خدا دارد که انگیزه خود را از این فداکاری می‌فرماید؛ آن حضرت که ارزش معرفت خدا و عشق‌بازى، فداكارى و جانبازى در راهش را درك مى‏كند، هر چه مصیبت‌ها بیشتر بر او وارد مى‏شود، رنگ و رویش برافروخته‏تر و نشاطش بیشتر مى‏شود. راوى می گوید: من كسى را در عالم ندیدم كه هنگام مصیبت به جاى اینكه بدنش رنگش بپرد و دست و پایش سست شود، رنگ و رویش برافروخته‏تر، بانشاط‌تر و مصمم‏تر شود. محبت اقتضا مى‏كند كه انسان هر چه در اختیار دارد تقدیم محبوب كند.

آیت الله مصباح یزدی؛ بااندکی تصرف

سوالات دینی ومذهبی

ده ها داستان و حکایت کوتاه و خواندنی

عظم الله اجورکم یا صاحب الزمان(عج)

چگونه امت پيامبر(ص) فرزند پيغمبر را كشتند؟

 حوادث سخت عاشورا و كربلا پنجاه سال بعد از وفات رسول الله(ص) واقع شد، آن هم به دست مسلمانان و پيروان رسول الله (ص) ، مردمی كه معروف به تشيع و دوستي آل علي(ع) بودند به دست مسلمانان كه شهادتين مي دادند؛ نماز مي خواندند، روزه مي گرفتند و حج مي رفتند با دستورات اسلام، ازدواج کرده و اموات خود را به خاك مي سپردند.

به دست كساني به شهادت رسیدند كه با علي(ع) و پيامبر(ص) زندگي مي كردند؛ با كرامت ها و صحبت ها و نمازخواندن هاي پيامبر(ص) و علي(ع) مأنوس بودند.

به يقين نمي توان گفت منكر اسلام بودند، حتي منكر امام حسين (ع) هم نبودند بلکه داعیه اسلام خواهی داشتند وبرای این کار خود، فتوای شریح قاضی را به همراه داشتند.

پس چطور شد كه اولاً حزب ابوسفيان زمام حكومت را به دست بگيرد، ابوسفياني كه قائد اعظم مشركين بود و با پسرش معاويه دوش به دوش با اسلام مي جنگيدند و همان معاويه سي سال بعد از وفات پيامبر(ص) والي شام و سپس بيست سال خليفه مسلمين شد ؛ يعني بيست سال با اسلام جنگيد، ثانياً خودِ شيعيان ظاهري، قاتل امام شدند. كوفيان در عين شناخت اهل بيت(س) و امام حسين (ع) با حضرت جنگيدند.

دلائلی که می شود در این جا عنوان کرد:
اول: به خاطر اینکه شکم هایشان را با غذاهای شبهه ناک وحرام پر کرده بودند تا قساوت قلبی بر آنان حاکم شود

دوم :ضعف ايمان آنها بود كه در زمان پيامبر(ص) و علي(ع) ،ضعف خود را در جنگ ها ونبردها نشان داده بودند.

سوم :اينكه بخاطر حرص و طمع و علاقه اي كه به زر و سيم و جاه و مقام داشتند.(گوشواره از گوش کودکان ویتیمان کشیدندو به خاطر انگشتری انگشت بریدندوحتی پیراهن کهنه را از ...)

چهارم: به خاطر رعب و وحشتی بود كه از زمان زياد (پدر ابن زياد يا عبيدالله بن زياد) و معاويه شروع شده بود و خود عبيدالله بن زياد هم با كشتن ميثم تمار رشيد هجوي، مسلم بن عقيل، هاني بن عروه و … آنها را مرعوب تر ساخت و نمی توانستند مطابق عقل خودشان تصميم بگيرند.(هر چند این نمی تواند توجیه عملکرد باشد و باید گفت عذر بدتر از گناه هم می باشد.)

خدا به همه ما قدرت تشخیص درست امور را عنایت کند وفقط خود خدا می تواند مارا از مهلکه وشبهات بیرون آورد.

مراحل سير و سلوك اولياي الهي به وسيله بلا

مرحوم علامه طباطبائي فرموده بودند: «همه ی كتاب وسايل الشيعه را از اول تا آخر مطالعه كردم تا ببينم چند روايت فقهي از سيّدالشّهدا(ع) نقل شده است, سه روايت بيشتر پيدا نكردم»!!! معناي اين حرف اين است كه مردم, سيّدالشّهدا(ع) را در حدّ يك مسئله‌گو هم قبول نداشته‌اند؛ در حالي‌كه ابوهريره‌ها به اسم صحابي, مراجع صاحب فتوا, شده بودند؛ همه ی اين ها نشان مي‌دهد كه وليّ خدا با سازمان‌دهي قبلي تنها شده است و اين سازماندهي امروز نيز وجود دارد...

برای مطالعه این نوشتار جالب به ادامه مطلب مراجعه فرمائید...

امام حسین علیه السلام:

اي فرزند آدم ، به ياد آور بستر مرگ و خوابگاه قبر خويشتن را، ياد آور هنگامي را كه در پيشگاه عدالت الهي اعضا و جوارحت به زيانت گواهي خواهند داد، روزي را به ياد آور كه قدمها در آن روز مي لرزد و دلها در تنگناي سينه فشرده مي شود، روزي كه عده اي در آن رو سفيد گردند و رازها از پرده برون افتد و ميزان عدالت الهي براي سنجش نيك و بد به كار افتد.

يا ابن آدم أذكر مصرعك و في قبرك مضجعك و موقفك بين يدي الله تشهد جوارحك عليك يوم تزل فيه الأقدام و تبلغ القلوب الحناجر، و تبيض وجوه و تسود وجوه ، و تبدو السرائر، و يوضع الميزان القسط.

ارشاد القلوب ، ج 1، ص 29

برای مطالعه جملات وکلمات قصار سیدالشهداء علیه السلام برروی ادامه مطلب کلیک کنید...

مفهوم زندگی

عاشورا، جلوه‌ای از «عمق حیات» و «جوهر زندگی» است. زندگی تنها نفس کشیدن و زنده بودن نیست و در محدوده «دنیا» هم خلاصه نمی‌شود.

شناخت جوهر ناب زندگی انسانی در سایه عاشورا است. این که «حیات طیبه» چیست؟ حیات ابدی با چیست؟ گذر از مرحله «مرگ» و رسیدن به «خلود» چگونه به دست می‌آید؟ سعادت، عزت، شخصیت، حیات، عمر حقیقی، پیروزی در چیست و به چیست؟ حیات و مرگ فردی و اجتماعی را با چه معیاری می‌توان شناخت؟ «عقیده» و «ایمان» در جهت‌گیری و شکل‌گیری تلاش‌های انسان چه نقشی دارد؟ مرز میان «حیات انسانی» و «حیات حیوانی» چیست؟ و امثال این‌گونه پرسش‌ها، در «عاشورا» جواب می‌یابد و پیام‌ عاشورا داشتن و یافتن حیاتی برتر در سایه‌ جهاد و شهادت و فنا در راه خدا و حق و عقیده الهی است، تا زندگی‌ها از پوچی و کم محتوایی نجات یابد.

از مهم‌ترین سوال‌های زندگی که انسان‌های متعهد و هوشمند را به خود مشغول ساخته است، این است که «چگونه باید زیست؟» جواب این سوال وقتی روشن می‌گردد که انسان پاسخی برای این سوال که «چرا زندگی می‌کنیم؟» یافته باشد. در واقع، چرایی زندگی است که به چگونگی آن جهت می‌بخشد. آنان هم که به یک زندگی حقیر و حیوانی بسنده می‌کنند و به درک‌های متعالی‌تر از زندگی نمی‌رسند و افق‌های دور دست‌تری را در نظر ندارند، ریشه این حقارت نفس و زندگی‌شان در آن است که «فسلفه حیات» را نشناخته‌اند و آن را در محدوده ولادت تا مرگ، آنها هم تنها از بعد مادی خلاصه می‌بینند.

عمر اصلی انسان، با عمل‌های شایسته‌ای سنجیده می‌شود که انجام داده است، نه با سال‌هایی که سپری کرده است. عمر عملی، نه عمر زمانی. آنچه از سرمایه این دنیا برای آبادی آخرت صرف شود، همان میزان عمر حقیقی انسان است.

شناخت دنیا، به بصیرت عملی انسان نیز در زندگی می‌افزاید. آن کس برای دنیای ناپایدار می‌کوشد، بازنده است. آن کس برای آخرت پایدار تلاش می‌کند، برنده است. حسین بن علی علیهما‌السلام دنیا را همچون ته مانده ظرفی که دیگران از آن نوشیده‌اند، یا باقی مانده چراگاهی که پیشینیان از آن چریده‌اند می‌داند که خیری در آن نیست و در معرض زوال و دگرگونی است. این سخن را هنگام عزیمت به کربلا می‌فرماید:

«انَّ هذهِ الدُّنیا قَد تَغَیّرَت و تَنَکَّرت واَدبَرَ مَعرُوفُها فَلم یَبقَ مِنها اِلا صُبابَةَ کَصُبابَةُ الاِناءِ و خَسیسُ عَیشٍ کَالمَرعَی الوَبیل...» (1)

با این دیدگاه، شوق آخرت پیدا می‌کند و زندگی دنیا را زیر سلطه جباران و ستمگران مایه دلتنگی و شومی شمرده، آن را «بَرَم» می‌داند «وَ الحَیاةَ مَعَ الظالِمینَ اِلاّ بَرَماً» همان زندگی تلخ و ناگوار و منحطی که کوردلان و دنیا پرستان، آن را شیرین می‌یابند و برای ادامه‌اش تن به هر خفت و خواری و زبونی می‌دهند. اما زندگی در نظر اولیاء خدا که در عاشورا هم جلوه اعظم آن رخ نمود، جهاد در راه عقیده و مرگ در راه عزت و شرف و شهادت در راه خدا است. اینان به لحاظ درک والاتری از حیات، زندگی ذلیلانه را بَرَم و مایه شکنجه و عذاب و غیر قابل تحمل می‌دانند.

پي‌نوشت‌ها:

1- تحف العقول، ص 245.

منبع:

پيام‌هاي عاشورا، جواد محدثي .

سيد مهدي بحرالعلوم (رحمةالله عليه) در حين مطالعه به روايتي بااين مضمون برخود كرد كه اگر شخصي پنجاه سال معصيت خدا را كرده باشد و مرتكب گناهان بسياري گرديده باشد اما.....اما... اززشتي كردار و اعمال و رفتارگذشته خود به درگاه الهي پناه آورده و اظهار ندامت و پشيماني كند و يك مرتبه ،تنها يك مرتبه ،با خلوص نيت و با تمامي وجود عرضه بدارد السلام عليك يا ابا عبدالله الحسين(ع) خداي منّـان به بركـت و طهـارت و مـودّت حـضرت سيدالشهداء عليـه السـّلام توبه او را مي پذيرد و غفران و رحمت واسعه الهي شامل او ميگردد و سعادت دنيا و آخرت او تضمين ميگردد به شرط آنكه حق النـّاسي بر گردن او نباشد ولي قبول و هضم و پذيرش اين مطلب بر او بسيار دشوار و ثقيل بود تا اينكه دستي بر روي شانه خود ديد كه از وي سبب تفكر و تعجب او را جويا شد واونيز شرح ماجرا را بيان نمود.

مرد غريبه فرمود : سيد مهدي بگذار جهت روشن شدن اين مطلب داستاني را بازگو كنم :

روزي پادشاهي با تمامي خَدَم و حَشـَم خود جهت شكار به جنگلي رفت در حين شكارآهو بچه اي نظراو را جلب كرد و پادشاه از پي شكار و صيد آن روان گرديد و كار به جائي رسيد كه ناگهان دريافت كه از تمام همرهان به جا مانده و از طرفي با فرا رسيدن شب و نا آشنا بودن به منطقه راه را نيز گم كرده است خسته و نا اميد و بي هدف به راه خويش ادامه داد تا اينكه به كلبه چوبي محقري برخورد نمود دَق الباب نمود و از ترس دشمنان، خود را پيك دربار كه راه را گم كرده معرفي نمود و اجازه ورود و بيتوته كردن آن شب را از صاحبخانه درخواست نمود.

 صاحبخانه كه فردي بسيار فقير و تهيدست بود با روئي گشاده از او استقبال نمود و تمام هستي خود را كه يك راس گوسفند شيرده بود و بواسطه آن ارتزاق ميكردند قرباني كرد و پذيرائي مفصلي از او به عمل آورد و صبح زود ازبقاياي شير روز قبل همان گوسفند از او پذيرائي نمود و راه بازگشت و قصر پادشاه را به او نيز نشان داد.

 پادشاه به محض بازگشت به قصر خود تمامي وزرا و سران كشوري و لشكري خود را فراخواند و براي آنان ماجراي شب گذشته را شرح داد و از آنان مشورت خواست كه چگونه ميتواند و چه كاري انجام بدهد تا لطف و مرحمت شب گذشته آن مرد را جبران كند يكي گفت پاداش او بيست سكه طلاست ديگري گفت : جزاي او يك باب منزل مسكوني مجلل است وزيري گفت : تا آخر عمر او بيمه دربار سلطان باشد اميري گفت : سزايش هزار گوسفند است پادشاه پس از استماع همه نظرات ، رو به آنان كرده و عرضه داشت شما خيلي بي معرفت و بي انصاف هستيد آن مرد تمام هستيش يگ گوسفند بود و آن را هم در راه پذيرائي از من فدا كرد حال اگر من تمام هستي خود را به او ببخشم تازه با او برابر ميشوم.

 حال سيد مهدي به خاطر داشته باش جـَدّ غريب ما حسين(ع) روز عاشورا تمام هستي خود را در راه خدا قرباني و فدا نمود حتي آمد درون خيمه و طفل شش ماهه خود را نيز در محضر خدا و براي خدا قرباني نمود حال با تمام اين تفاسير اگر خداي متعال تمام هستي خود را فداي حسين(ع)كند و به پاي او بريزد تازه با حسين(ع) به قول معروف ير به ير ميشود حال اگرخدا همچين بنده گنهكاري رابه خاطر حسين (ع) ببخشد كار محال و دور از انتظاري انجام داده است؟

چند نکته:

1.      خداوند توفیق شرکت در مجالس امام حسین را به ما می دهد و معلوم نیست عملکردما طوری باشدکه این توفیقات دوباره شامل حال ما شود.

2.      حضور در مجالس عزاداری اباعبدلله ودر کل فرصت توبه باعث آمرزش و بخشایش گناهان می شود، شاید این فرصت برایمان پیش نیاید، شاید فردایی و ساعتی دیگر نداشته باشیم.

3.      فرض بر اینکه معصومین علیهم السلام ما را بخشیده وشفاعت کننداما چه زیبا سروده شده که:

مجرم یقین محاسبه حشر با علیست          شرم از رخ علی کن کمتر گناه کن

این شعر در جواب این بیت شعر گفته شده:

مجرم گر محاسبه حشر با علیست          من ضامنم هر چه خواهی گناه کن

توجه به این امر مهم است که در روز حساب معصومین  ما را دیده و ما نیز ایشان را زیارت می کنیم آیا می توانیم به چشمان ایشان نگاه کنیم.

مخصوصا اربابمان حسین که برای دعوت انسان ها به دین وبرای برپایی نماز وزنده کردن دین رسول الله بهترین یارانش واهل بیت وخانواده وطفل شیرخوارش را فدا کرد آنوقت ما گناه کنیم به این امید که ایشان مارا می بخشد.

آری معصومین علیهم السلام از پدر ومادر هم برای ما مهربان تر هستند و در روز های سخت زندگی مارا فراموش نمی کنندو محبت ولطف ایشان بسیار زیاد می باشد اما شایسته است که مانیز ایشان را با اعمالمان یاد کرده ویاری کنیم و راه شان را ادامه داده دهیم.

ودریک کلام محبت خود را بااعمال خویش نشان دهیم ومایه افتخار وآبروی رسول الله واهل بیت علیهم السلام باشیم.

امام حسن عسگری علیه السلام در این باره فرموده اند:

اتقواالله وکونوا لنا زیناو لاتکونوا لنا شینا، جروا الیناکل مودت وادفعوا عنا کل قبیح

از خدا بپرهیزید وزینت ما باشید، نه مایه ننگ ما. با رفتار خود همه ی محبت ها را به سوی ما جلب کنید و(با رفتار مناسب خود) هر (نسبت) ناروایی را از ما دور کنید.   بحارالانوار ج ۷۵ ص ۳۷۲

بند اول

باز این چه شورش است كه در خلق عالم است

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است‏

باز این چه رستخیز عظیم است كز زمین

بى نفح صور خاسته تا عرش اعظم است

این صبح تیره باز دمید از كجا كزو

كار جهان و خلق جهان جمله در هم است

گویا طلوع مى‏كند از مغرب آفتاب

كاشوب در تمامى ذرات عالم است

گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست‏

این رستخیز عام كه نامش محرم است

در بارگاه قدس كه جاى ملال نیست

سرهاى قدسیان همه بر زانوى غم است

جن و ملك بر آدمیان نوحه مى‏كنند

گویا عزاى اشرف اولاد آدم است‏

خورشید آسمان و زمین نور مشرقین

پرورده كنار رسول خدا حسین‏

بر روی ادامه مطلب کلیک کنید...

صدای کودکی می آیداز دور

دلش لبخند می خواهد...

صدای انفجارظلم می آید...

دل آن دختر کوچک،

نوازش می کند از دور

عروسک های کوچک را...

دلم از دور می خواهد

که آن کودک،

بگیرد در میان خود

زمین وخاک میهن را...

ولی افسوس،

که مادر می رود با دود...

که میهن می شود نابود...

که مردی نیست..

که انسان نیست...

امام حسين (عليه السلام) مي‌فرمايد:

 خداوند به هر کس راستگويي و نيکخويي و پاکدامني وپاک‌خوري روزي کند خير دنيا و آخرت را ويژه او ساخته است. 

* * * * * * * * * * *

يادتان باشد لباس مشكي‌ام را تا كنيد                        گوشه‌اي از قبر من اين جامه را هم جا كنيد

كاش من در شام تاسوعا بميرم تا شما                       خرجي‌ام را خرج نذر ظهر عاشورا كنيد

بر روی ادامه مطلب کلیک کنید...

دوستان خوبم به ادامه مطلب مراجعه فرمائید

برای دانلود واستفاده از مداحی های محرم به ادامه مطلب مراجعه فرمائید...

نهضت حسین از نظر مهاتما گاندی

من زندگی امام حسین علیه السلام آن شهید بزرگ اسلام را به دقت خوانده ام و توجه کافی به صفحات کربلا نموده ام و بر من روشن است که اگر هندوستان بخواهد یک کشور پیروز گردد، بایستی از سرمشق امام حسین علیه السلام پیروی کند.(۱)

بر روی ادامه مطلب کلیک کنید...

علت نامگذاری ماه محرم

تاسیس تاریخ برای مسلمانان در زمان خلافت خلیفه دوم مسلمین و با مشورت حضرت علی (علیه‌السلام) در سال شانزدهم هجری صورت گرفته است. مبدا تاریخ را هجرت پیامبر و ماه نخست آن را محرم، سالی كه هجرت روی داده بود گرفتند.(1) علت نامگذاری این ماه آن بود كه در ایام جاهلیت، جنگ در این ماه را حرام می‌دانستند.

ـ در دوم ماه محرم الحرام سال 61 هجری كاروان حضرت امام حسین (علیه السلام) وارد كربلا شد و سپاهیان دشمن كه هر روز بر تعدادشان افزوده می‌شد در روزهای تاسوعا و عاشورا كه روز نهم و دهم محرم می‌باشد او و یارانش را به شهادت رساندند.

امام هشتم شیعیان امام رضا(علیه السلام) در خصوص این ماه فرمود: در جاهلیت، حرمت این ماه نگاه داشته می‌شد و در آن نمی‌جنگیدند ولی در این ماه، خون‌های ما را ریختند و حرمت ما را شكستند و فرزندان و زنان ما را اسیر كردند و خیمه‌ها را آتش زدند و غارت كردند و حرمت پیامبر را دربارة ذریه‌اش رعایت نكردند.

آیت الله میرزا جواد ملكی تبریزی در «مراقبات» نوشته است: «كودكانم را می‌دیدم كه در دهه نخست ماه محرم غذا نمی‌خوردند و به نان خالی اكتفا می‌كردند كسی هم به آنان نگفته بود ماه محرم شروع شده است گمان می‌كنم عشقی درونی آنان را برمی‌انگیخت.» (2) به همین دلیل ماه محرم با حادثه عاشورا عجین شده است و فرا رسیدن آن دلها را پر از غم می‌سازد و پیروان و شیفتگان امام حسین (علیه السلام) از اول محرم، محافل و مجالسی را سیاهپوش كرده، به یاد آن امام شهید به عزاداری می‌پردازند.(3)

پی‌نوشت‌ها:

1- تاریخ تحلیلی اسلام، دكتر سیدجعفر شهیدی، ص130.

2- پیام‌آور عاشورا، مهاجرانی، ص 11.

3- با اندكی دخل و تصرف، فرهنگ عاشورا جواد محدثی، ص 406 .

زندگي نامه امام حسين (ع)

1.زندگانی امام حسين (ع )
2.حسين (ع ) و پيامبر (ص ) 
3.حسين (ع ) با پدر  
4.امام حسين (ع ) با برادر  
5.امام حسين (ع ) در زمان معاويه
6.قيام حسيني
7.اخلاق و رفتار امام حسين (ع )

بر روی ادامه مطلب کلیک کنید...

خط تو با خون تو آغاز می شود

از آن زمان كه تو ایستادی

دین راه افتاد

و چون فرو افتادی

حق برخاست (دکتر اسدی گرمارودی)

********

به جز اینکه امام حسین در عاشورا شهید شده است عاشورا نیز در تاریخ شهید شده است و پیام اصلی عاشورا(عدالت) نیز فراموش شده است. پس در هر عاشورایی دو شهید موجود است و بر هر شهیدی نوحه ای واجب. (محمد رضا حکیمی)

********

درخت خیلی خطرناک

اگر اندكى تامل كنی در عواقب امر اهل دنیا و عشّاق آن و مفاسدى كه از آنها بروز كرده و ننگ هایى كه از آنها به یادگار مانده كه صفحات تاریخ را سیاه و ننگین نموده، كه تمام آن از حبّ دنیا بوده و تفكّر كنی در اخباری كه از اهل بیت عصمت و طهارت در مذمّت حبّ دنیا وارد شده و مفاسدى كه در دین و دنیا بر آن مترتّب است، تصدیق مى كنی كه با هر قیمت هست، قطع این فساد را از صفحه قلب كرده و این ظلمت و كدورت را از فضاى دل بركنار كنی و این با قدرى همّت ممكن است. گرچه ترك مطلق از عهده هركس ساخته نیست ولى كم كردن آن بسیار ممكن است.

دنیاى مذموم همان علاقه و حبّ و توجّه به آن است و الاّ اصل عالم، یكى از مشاهد جمال جمیله حقّ است و مهد تربیت اولیاء و عرفا باللّه است و مزرع آخرت است.(1)

مَثَل ما در این دنیا، مثل درختى است كه ریشه به زمین بند نموده، هر چه نورس باشد، زودتر و سهل تر ریشه آن بیرون آید و اگر درخت احساس درد و سختى مى كرد، هر چه ریشه آن كمتر و سست تر بود، درد و سختى كمتر بود. نونهالى را كه تازه پنجه به زمین بند كرده، با زور كمى تمام ریشه اش بى زحمت و فشار بیرون آید ولى چون سالها بر آن گذشت و ریشه آن در زمین فرو رفت و محكم شد، در بیرون آوردن آن محتاج به تیشه و تبر شوند تا ریشه هاى او را قطع كنند.

درخت هرچه بزرگ شود، چند مترى بیشتر از زمین را فرا نگیرد و ریشه ندواند، ولى درخت حب دنیا به تمام پهنا در عالم طبیعت - در ظاهر و باطن - ریشه افكند. ... لهذا از بُن كندن این درخت را، به سلامت ممكن نیست.

چون انسان این مطلب را دریافت و با چشم بصیرت به اول و آخر امر خود نظر كرد، بر خود لازم شمارد كه این خار طریق را كه اسم آن محبّت و رغبت به دنیا و مال و منال آن است از سر راه خود بردارد.(2)

پی نوشتها:

1- سرّالصلوة ، ص 30.

2- شرح حدیث جنود عقل و جهل ، ص 272 - 273.

توبه‌ی حضرت ابو البشر، آدم علیه السلام

«فَتَلَقَّی‌ آدَمُ‌ مِن‌ رَبِّهِ‌ كَلِماتٍ‌ فَتَابَ‌ عَلَیهِ‌»
آدم‌ وقتی‌ با وسوسه‌ شیطان‌ از بهشت‌ بیرون‌ رفت‌ و از آن‌ مرتبه‌ الهی‌ نزول‌ كرد، خداوند متعال‌ كلمات‌ و اسمای‌ خمسه‌ی‌ معصومین‌ را به‌ وی‌ القا كرد و این‌ كلمات‌ به ‌قلب‌ آدم‌ رسید (اسماء طیبه‌ و خمسه‌: محمد و علی‌، فاطمه‌، حسن‌ وحسین‌ -كه درود و سلام بی پایان خداوند بر آنان باد- است)‌ كه‌ خداوند متعال‌ به‌ بركت‌ این‌ اسامی‌ و وجود مقدس‌ آنان‌ از غفلت‌ و قصور آدم‌ درگذشت‌...

بر روی ادامه مطلب کلیک کنید...

* اگر پیام خدا رو خوب دریافت نکردید، به «فرستنده ها» دست نزنید، «گیرنده ها» را تنظیم کنید.

* خداوند، گوش ها و چشم ها را در سر قرار داده است تا تنها سخنان و صحنه های بالا و والا را جست و جو کنیم.

* خود را ارزان نفروشیم، در فروشگاه بزرگ هستی روی قلب انسان نوشته اند: قیمت=خدا!

* این همه خود را تحقیر نکنید، خداوند پس از ساختن شما به خود تبریک گفت.

* وقتی احساس غربت می کنید یادتان باشد که خدا همین نزدیکی است.

* یادمان باشد که خدا هیچ وقت ما را از یاد نبرده است.

* کسی که با خدا حرف نمی زند، صحبت کردن نمی داند.

* آنکه خدا را باور نکرده است، خود را انکار کرده است.

* کسی که با خدا قهر است، هرگز با خودش آشنی نمی کند.

* خدا بی گناه است در پروندۀ نگاه تان تجدید نظر کنید.

* ما خلیفۀ خداییم، مثل خدا باشیم، قابل دسترس در همه جا و همه گاه.

* آنکه  خدا را از زندگیش سانسور کند همیشه دچار خود سانسوری خواهد بود.

* خدا از آن کس که روزهایش بیهوده می گذرد، نمی گذرد.

* بیهوده گفته اند تنها «صداست» که می ماند، تنها «خداست» که می ماند.

* روزی که خدا همه چیز را قسمت کرد، خود را به خوبان بخشید.

* برای اثبات کوری کافیست که انسان چشم های نگران خدا را نبیند.

* شکسته های دلت را به بازار خدا ببر، خدا، خود بهای شکسته دلان است.

* به چشم های خود دروغ نگوییم، خدا دیدنی است.

* چشم هایی که خدا را نبینند، دو گودال مخوفند که بر صورت انسان دهن باز کرده اند.

* امروز از دیروز به مرگ نزدیک تریم به خدا چطور؟

*اگر از خدا بپرسید کیستی؟ در جواب «ما» را معرفی خواهد کرد! ما بهترین معرف خداییم، آیا اگر از ما بپرسند کیستی؟ خدا را معرفی خواهیم کرد؟

* وقتی خدا هست هیچ دلیلی برای ناامیدی نیست.

* آسمان، چشم آبی خداست، نگران همیشۀ من و تو.

* خداوند سند آسمان را به نام کسانی که در زمین خانه ندارند امضا کرده است.

منبع:

برگرفته از گلبرگها، نوشته دکتر محمد رضا سنگری

خالق بی همتا، خدای یکتا:

آن کس که مرا طلب کند؛ می یابد. آن کس که مرا یافت؛ می شناسد. آن کس که مرا شناخت دوستم می دارد. آن کس که دوستم داشت ؛ به من عشق می ورزد. آن کس که به من عشق ورزید؛ من نیز به او عشق می ورزم.

برکت پروردگار مثل باران است اگر می بینی خیس نمی شوی
جایت را عوض کن ...

دو گوش داريم و فقط يك زبان، براي اينكه بيشتر بشنويم و كمتر بگوييم.

 هیچ چیز عوض نمی شود ! شما دیدتان را عوض کنید رمز کار این است.

خدا را شکر کنید که نعمات و موهبت هایش به علت بینش محدود ما متوقف نمی شود.

در برف ، سپیدی پیداست . آیا تن به آن می دهی ؟ بسیاری با نمای سپید نزدیک می شوند که در ژرفنای خود نیستی به همراه دارند.

گاهي اينقدر نگران رسيدنيم كه مهم ترين چيز را از ياد مي بريم بايد حركت كنيم تا برسيم.

آنانكه گذشته را به خاطر نمي آورند و از آن تجربه نمي اندوزند محكوم به تكرارند.

زندگي دو چيز به من آموخت . . .
که هرچي فکر مي کنم يادم نمياد چي بود!

1- این تصور كه شاید زمان بهتر و مناسب تری برای دوست داشتن وجود داشته باشد، برای بسیاری از مردم به بهای عمری تأسف خوردن تمام شده است.

۲- اغلب ما با خود بیگانه ایم؛ نمی دانیم كه هستیم و از سایر بیگانگانی كه نمی دانند چه كسی هستیم می خواهیم كه ما را دوست بدارند.

۳- در زندگی فقط یك سعادت وجود دارد: محبت كردن و مورد محبت واقع شدن .

۴- هر خرد و مذهب كهن  چیزی مشابه را به شما می گوید ؛  فقط برای خودتان زندگی نكنید، برای دیگران نیز زندگی كنید. به درون خود فرو نروید، زیرا خود به زندانی گرفتار خواهید شد كه رهایی ندارد.

۵- راه  دوست داشتن هر چیز درك این واقعیت است كه امكان دارد هر لحظه آن چیز از دست برود.

۶- ما مردم را به اندازه كارهای خوبی كه برای ما كرده اند دوست نمی داریم، بیشتر برای كارهای خوبی كه  برای آنها كرده ایم دوست داریم.

7-  داستان بسیارغم انگیز زندگی، فناپذیری انسان ها نیست، بلكه این است كه آنان روزی مهلت برای دوست داشتن را از دست می دهند.

۸- با دقت گوش كردن به دیگران باعث می شود بفهمند كه شما آنها را دوست دارید و این كار باعث ایجاد اطمینان می شود، یعنی همان چیزی كه اساس یك ارتباط دوستانه است.

۹- هر چه بیشتر سعی كنید كه عزت نفس را در دیگران افزایش دهید ، خودتان را نیز بیشتر دوست خواهید داشت و برای خودتان احترام بیشتری قائل خواهید شد.

۱0- برای ایجاد و حفظ روابط دوستانه باید اول خودتان یك فرد دوست داشتنی باشید.

۱۱- حساسیت بیش از حد یا شخصی كردن مسائل یكی از دلایل اصلی بروز مشكل در برقراری روابط با دیگران است.

۱۲- هر چه بیشتر تلاش كنید كه به زور رابطه خوبی با دیگران ایجاد كنید كمتر موفق خواهید شد.

۱۳- برای ایجاد یكی رابطه خوب كافی است فقط راحت باشید، خودتان باشید و از لحظاتی كه با دیگران هستید لذت ببرید.

۱۴- كلیدِ داشتن روابط خوب با دیگران پذیرش آنها به همان صورتی است كه هستند.

۱5- هر چقدر خودتان را بیشتر دوست داشته باشید ، بهترعمل می كنید و هر چقدر بهترعمل كنید خودتان را بیشتر دوست خواهید داشت.

مطالب گوناگون وجذاب