ياد نعمت‏هاى خدا، علاقه ما را به او زياد مى‏كند، چه نعمت‏هاى عمومى و چه

نعمت‏هاى خصوصى.

نعمت‏هاى عمومى از قبيل باد، باران، خورشيد، كوه‏ها، گياهان، خوردنى‏ها،

آشاميدنى‏ها، همسر، فرزند، عقل، علم، زبان، چشم، گوش و ساير اعضا، نعمت

 شب و روز، خواب و بيدارى، آزادى و قدرت انتخاب و گرايش به خوبى‏ها و كمالات

 و تنفّر از بدى‏ها كه هر كدام از اين نعمت‏ها نباشد، زندگى بشر فلج مى‏شود.

راستى، اگر آب دهان ما شور يا تلخ بود، چه مى‏كرديم؟

اگر خداوند نعمت خواب و حتى غلطيدن در خواب را دو سه روز از ما بگيرد چه

مى‏كنيم؟

نعمت‏هاى خصوصى، امكانات و استعدادهايى است كه خداوند به هر يك از افراد

 بشر عطا كرده است و اگر انسان فكر كند مى‏بيند چه بسيار نعمت‏هايى كه در

 اختيار اوست و ديگران به دلايلى از آن محرومند.

آرى، فكر كردن در نعمت‏هاى الهى، انسان را عاشق خدا مى‏گرداند و قرآن به اين

 امر سفارش كرده است. «فاذكروا آلاءَ اللّه»