|
|
|
|
|
گفتارهايي از آيتالله العظمي بهجت خود حضرت مهدی(ع) هم منتظر روز موعود است و خودش ميداند که چه وقت ظهور ميکند. اينکه گفته ميشود آن حضرت وقت ظهورش را نميداند، درست نيست. دعاي تعجيل فرج دواي همة دردهاي ماست. ميپرسند: «چرا اين همه دعا ميکنيم مستجاب نميشود؟» [پاسخ اين است:] شرط استجابت دعا، توبه است. لذا ملائکه ميگويند: چرا دعا را با شرطش ـ که توبه باشد ـ به جا نميآوريد تا مستجاب شود؟ ما بايد امام زمان(ع) را حاضر فرض کنيم. هرجا ميرود، برويم و ميتوانيم! ولي گويا نميخواهيم در راه رضاي آن حضرت باشيم، نه اينکه رضاي آن حضرت را نميدانيم يا نميتوانيم تحصيل کنيم. مهمتر از دعا براي تعجيل فرج، دعا براي ايمان و ثبات قدم در عقيده و عدم انکار آن حضرت تا ظهور او ميباشد. اگر ظهور آن حضرت نزديک باشد، بايد هر کس خود را براي آن روز مهيّا سازد از جمله آنکه از گناهان توبه کند. همين توبه باعث ميشود که اين همه بلاهايي که بر سر شيعه آمده، از سر شيعه رفع و دفع گردد. چيزي که باعث شرمندگي و خجالتزدگي ما ميشود اين است که امام زمان(ع) همه چيز را ميداند و همه چيز را ميشنود. معصومين(ع) «عين الله الناظرة و اذن الله السامعه الواعيه» [= يعني چشم بينا و گوش شنواي خداوند] هستند. اگر حرفي زده ميشود حتي قبل از آنکه ديگران و کساني که در مجلس هستند، بشنوند، آنها ميشنوند. چرا کاري نميکنيد که هميشه خودتان را پيش آن حضرت ببيند؟ [اگر] ما او را نميبينيم، او که ما را ميبيند. پس چرا اينقدر دوريم؟ آيا نبايد توجه داشته باشيم که ما رئيسي داريم که بر احوال ما ناظر است؟ واي بر احوال ما اگر در کارهايمان او را ناظر نبينيم و يا او را در همهجا ناظر ندانيم! با وجود اعتقاد به داشتن رئيسي که «عين الله الناظر» است آيا ميتوانيم از نظر الهي فرار کنيم يا خود را پنهان کنيم؟ چه پاسخي خواهيم داد؟ راه ايجاد و ارتباط با اهل بيت(ع) و مخصوصاً حضرت وليّعصر(ع) عبارت است از «معرفت خداوند متعال» و بعد «اطاعت محض از پروردگار». اين دو، موجب حبّ به خداوند و محبّت نسبت به همة کساني که خداوند آنها را دوست ميدارد؛ مثل انبيا و اوصيا ـ مخصوصاً علاقه و ارتباط بامحمد و آل محمّد(ع) ـ ميشود که نزديکترين آنها به ما حضرت صاحبالامر(ع) است. ماهنامه موعود شماره 94 |
||
|
+
نوشته شده در ساعت توسط حسن
|
|
||